શનિવાર, 12 ડિસેમ્બર, 2009




ધુમાડો





અડાબીડ મસ્તી,કશમકશ ધુમાડો;
તસોતસ ખુમારી,કસોકસ ધુમાડો.


રસલ રક્સ ગેબી,સૂરીલા શબાબો;
રબાબો,શરાબો,ને દિલકશ ધુમાડો.


નિરર્થક પ્રમાણો,ન તાણો,ન વાણો;
જગત સર્વ ઝાંખું,ને તાદ્રશ ધુમાડો.


અનાગત હશે ક્યાં?કથાગત જશે ક્યાં?
વમળ આ ગ્રસે ક્યાં?હજુ બસ ધુમાડો.


તલબગાર આંખો,મદદગાર પાંખો;
ગતિવશ નજર ,ને મતિવશ ધુમાડો.


રઝળપાટ હસ્તી,ને બેફામ કશ્તી;
બચી બે’ક રાતો,ને બે કશ ધુમાડો.


ગજાબ્હાર જીવ્યો,તડામાર જીવ્યો;
લગોલગ ને લગભગ,રહ્યો બસ ધુમાડો.



જીવનભર રહી છે ય એવી બુલંદી;
ન ‘ફિરદૌસ’ બંદી,ન પરવશ ધુમાડો.



ટિપ્પણીઓ નથી:

ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો