ગઝલ છે સ્વયં એક જાહોજલાલી,મને એ જીવનગાન ગાતો કરે છે,
ગઝલ છે સ્વયં શ્વાસ ધબકાર મારા,ગઝલ રક્તનો રંગ રાતો કરે છે.
કોઈ શબ્દકર્મી,કોઈ શબ્દધર્મી,છે બંને ઉપર શબ્દની મ્હેરબાની,
કોઈ શબ્દ આને કમાતો કરે છે,કોઈ શબ્દ એને જીવાતો કરે છે.
ન જન્નતની કોઈ તમન્ના અમોને,ઈબાદત અહીં ક્યાં કદી આવડી છે!
દુઆ શીખવી છે,પરંતુ ખુદા સાંભળ્યું છે કે અરબીમાં વાતો કરે છે!
મળ્યાં દોસ્ત,ભીનાં થયાં,ઓગળ્યાં કંઇ,ચમકદાર પીળા પ્રવાહીની સંગે,
તબીબી સલાહોની સામે થનારા, બીમારી નથી,પણ દવા તો કરે છે!
વિષયભાન રાખી પધારો સભામાં,ન ‘ફિરદૌસ’ને રંગ દેશો વ્યથાનાં,
હવે વાત માંડો નવી કંઈ મજાની,અહીં તો બધા એ જ વાતો કરે છે.
